Genormaliseerde EBITDA: wat de onderneming structureel verdient

EBITDA is het resultaat vóór rente, belastingen, afschrijvingen en amortisatie. De EBITDA in de jaarrekening bevat vaak posten die niet terugkomen, of afspraken die niet tegen marktprijzen zijn gemaakt. Normaliseren corrigeert dat, zodat een geldverstrekker of koper ziet wat de onderneming werkelijk verdient.

• Eenmalige lasten erbij tellen, zoals een afgeronde juridische procedure.
• Eenmalige baten eraf halen. Normaliseren werkt twee kanten op.
• De beloning van de eigenaar op een marktconform niveau zetten.
• Privékosten die via de onderneming lopen eruit halen, zoals bepaalde auto- of reiskosten.
• Afspraken met verbonden partijen op marktprijs zetten. Een veelvoorkomend voorbeeld is de huur van een pand dat van de aandeelhouder is.
• Aantoonbare structurele wijzigingen verwerken, zoals het stoppen van een verlieslatende activiteit.

De KVK schrijft dat geldverstrekkers rekenen met een passende ondernemersbeloning. Een te laag salaris in de jaarrekening maakt het resultaat dus mooier dan het is.

Het fiscale gebruikelijk loon voor een dga is in 2026 het hoogste van drie bedragen: het loon uit de meest vergelijkbare dienstbetrekking, het loon van de best betaalde werknemer in de onderneming of een verbonden vennootschap, en het normbedrag van € 58.000. Een lager loon mag alleen als aannemelijk is dat het loon uit de meest vergelijkbare dienstbetrekking lager is. Bij normaliseren gaat het om een andere vraag: wat zou een vervangende directeur kosten? Dat bedrag kan hoger liggen.

Bij een overname bepaalt de genormaliseerde EBITDA hoeveel schuld de onderneming kan dragen. Crowe schrijft dat banken bij mkb-overnames meestal een schuld van 3,0 tot 4,0 keer de EBITDA accepteren, en bij cyclische bedrijven aan de onderkant daarvan zitten. Dat is een marktindicatie; banken publiceren geen vaste grens.

De genormaliseerde EBITDA is ook het vertrekpunt voor de DSCR. Daarna gaan belasting, vervangingsinvesteringen en bij een eenmanszaak de privéonttrekkingen er nog af.

• Alleen correcties maken die de EBITDA hoger maken.
• Kosten “eenmalig” noemen die elk jaar terugkomen.
• De huur via de holding niet corrigeren als het pand niet mee wordt overgenomen.
• Correcties opnemen zonder onderbouwing.
• Vervangingsinvesteringen vergeten. Volgens Crowe is het onderschatten daarvan een veelgemaakte valkuil.